Gece, şehrin üzerine ağır ağır çöktüğünde ışıklar çoğalır. Sokak lambaları, neon tabelalar, vitrin ledleri, telefon ekranları gücü oranında etrafına bir ışık yayar. Ancak bir ay kadar geniş aydınlatamaz. Bir yıldız kadar ışık veremez. Yaratılış kanunundaki aksamayan o ilahi düzenin yerini hiçbir şey dolduramaz. Bu yüzden ışık başkadır, yıldız başka… Gök kubbede görünen her parlak noktanın kendi içinde milyonlarca atomu sabırla birleştirdiğini bilim bize haber veriyor. Işığını karanlığa sunan bir enerji mabedi olduğunu da…
Güncel hayatta ise her şey parıldasa da bir türlü aydınlanma olmuyor. Çünkü insanın içindeki boşluk ve karanlıkları aydınlatmaya yetmiyor lambalar. Kuranı Kerim Yusuf Suresinde yıldızlardan bahsediyor. Onların ismini “Kevkeb”olarak tanımlıyor.Bu yönüyle yıldızlar fiziki bir kanuna bağlı olduğu kadar metafizik bir çağrıda yapıyor. Karanlık olmadan yıldız doğmuyor. Manasıyla ve duygusuyla bize yön gösteren yıldız mesabesinde rehberlerimiz de yok mudur şu hayatta? Adı kadar sıfatı da özel olanlar vardır pek tabi ki de. Kalbimizin yönünü kendi aydınlığına mıhlayan ve yeni bir doğuşu simgeleyen. Muhabbetin sadece bir duygu değil aynı zamanda düşünceyi ve davranışları da şekillendiren bir güç olduğunu öğreten. Zira seven yürekler sadece maddi güzelliği görmezler.
Varlığının anlamını gösteren yol gösterici yıldızları vardır insanın. Öğretici ve dönüştürücü. Aydınlığında berraklaşan duygular düşünceyi de şekillendirirken her bakış bir kelimeye, her susuş bir cümleye denk düşer. Her dokunuş bir paragrafken her özlem içimizde kitaplaşır. Sıkışmışlık adına ne varsa nuruyla aydınlatarak bizi feraha kavuşturur. İçimizi genişletir. Bilimsel gerçeklik ile duygusal ve manevi rehberlik arasında bir köprü kurmak gerekirse; büyük yıldızlar manevi dünyamızı aydınlatan kandillerdir. Onlara tutunduğumuzda manamız ihya olur. Küçük yıldızlar ise sabırlı dervişlere benzerler. Onlarla arkadaşlık edersek kalbimiz nurlanır. Aynı renk ve koku ile nimetleniriz. Kör ve şaşı olduğumuz şu dünya hakikatlerine karşı insan kendi bilinmezini bilmek ve rabbini tanımak için bu yıldızlara ihtiyaç duyar.
Yıldızlara kendi isteğimizle yetişemeyiz. Ancak onlar istediklerinde görünürler size. Hayranlığınız ve bağlılığınız ile başka bir boyuta geçersiniz. Dokunamasanız da hissedersiniz varlıklarını. Ulaşamasanız da elinizi uzatıp, gören bir gözle şahit olursunuz parlaklıklarına. Tutku ile sevseniz de kavuşamazsınız kimi zaman. Ancak uzaktan da var olabilir bağlılıklarınız. Öyle ya! Fiziksel bir yakınlıktan ibaret değildir duygu denilen hakikat. Elbette mesafeleri olacaktır insanın. Onları engel olmaktan çıkarıp birer köprü haline getirdiğimizde gidilmeye dair umutlu bir yol çıkar karşımıza. Sessizlik bile bir anlam katar içimizden konuşabilmek ve onları işitecek kulağı geliştirebilmek için…
Ne mutlu, kendilerine yıldız görünmüş ve aydınlığında yol gidebilen nimet sahiplerine…
Yorumlar kapalı.