Var olduğu günden beri insan, iki uç arasında gidip gelir. Bir yanda ayaklarının değdiği sert zemin, diğer yanda gözlerinin daldığı uzak ufuk vardır. Olan ve olması istenen. Hülya, içi istekle doldurulmuş, süslenmiş ve cilalanmış bir hayaldir. Kişi bu hülyasını dizmek ister, tıpkı bir kuyumcunun ipe inci dizmesi misali; tek tek, özenle ve sabırla. Hayatını anlamlandırmak için hayallere ihtiyaç duyar...
Geleceğe dair kurduğumuz planlar, beklediğimiz mutluluklar, özlediğimiz başarılar. Hepsi de bir bakıma hayatın yükünü taşınabilir kılan görünmez iplerimizdir. Ancak bu iplerin her zaman sağlam olduğunu söylemek zordur. Bazen umutlarımızı öyle zayıf, öyle kırılgan bir zemine bağlarız ki, en küçük sarsıntıda bütün hayal dünyamız dağılıverir. Dilimizde meşhur bir deyim var; “Çürük ipe hülya dizmek.” İşte tam da bu hâli anlatır. Sağlam temele dayanmayan, kopması an meselesi olan hayaller kurmak!
Peki hülyalarımız ne kadar değerli? Onları dizdiğimiz ip ne kadar sağlam? Mesele ipe gelince düğümleniyor. Ne kadar hayal dizersen diz, çürük ip bir gün kopacaktır. Emek boşa gidecek ve taneleri dağılacaktır. İlk bakışta sağlam gibi dursa da çürük ipin tabiatı aldatıcıdır. Pürüzsüz ve güçlü görünse de yük binince, zaman geçince yahut en küçük bir gerilimde liflerine ayrılacaktır. Hayatımızdaki çürük iplerin listesi oldukça kabarıktır. Bazen çürük ip, bir insandır. Bazen bir mazerettir. Kimi zaman bir yalandır. Bazen de zamansızlıktır.Bütün geleceğini, hayallerini bir başkasının insafına, sevgisine, sadakatine bağlamak doğru bir şey midir? O insanı hayatının merkezi, tek dayanağı yapmak…
Halbuki insan, fani ve değişkendir. Bugün var olan yarın yok olabilir. Bugün seni seven, yarın unutabilir. Bir insanın omuzlarına varoluş yükünü yüklemek, en çürük ipe en ağır hülyayı dizmektir. O ip koptuğunda sadece hülyan değil, sen de düşersin. Çünkü kendini o ipe bağlamışsındır. “Şansım yaver giderse”, “Ya aradığım insan bu kimseyse” “Piyango bana çıkarsa”, “Biri beni keşfederse” gibi ihtimallerin sonu gelmez. Hayallerini hak bir ölçüye, emeğe, tecrübeye ve ferasetli bir seçime değil de tesadüfe veya ihtimallerebağlamak, “denemeden bilinmez” demek ne kadar doğrudur? Sadece dışarıdan gelecek bir mucizeye bel bağlamak nafile ip örmektir. Zira tesadüf, en çürük iptir. Kontrolünüzde olmayan bir ipe en kıymetli hülyalarınızı emanet etmek ise akıllı insanın işi değildir. Böylesi; çalıntı bir sermaye ile helal bir gelecek ummağa benzer. Temeli yalan olan hiçbir bina uzun süre ayakta kalmaz. Yalan ipe dizilen her hülya, kendini kandırmak olduğundan er ya da geç sahibini utandırır.
Bunu önlemenin yolu sağlam ipe tutunmaktan geçer. O ipin ne olduğunu Kuranı Kerim bize haber veriyor: “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı sarılın. Parçalanıp ayrılmayın. Allah’ın üzerinizdeki nimetini düşünün…” (Al-i İmran,103) Sağlam ipe hülya dizmek ise ancak; geçerli bir iman, ihlaslı ameller, temiz niyet ve istikamet üzere yol yürümekle mümkündür. Hayal kurmadan önce kendini kandırmamakla gerçekleşir. Ev hayal ediyorsan, önce temel kazacaksın. Kitap yazma hülyan varsa, önce her gün okuyup sonra yazacaksın. Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi, saygı göstermeyi, sadık kalmayı, vefalı olmayı öğreneceksin. Zengin olmak istiyorsan, önce tasarruf etmeyi, ticaretin ahlakını, sabretmenin ne demek olduğunu bileceksin…
Hayal kurmak güzeldir amma onun da bir sorumluluğu vardır. Umut, ancak sağlam bir zemine bağlandığında insanı ileri taşır. Aksi hâlde kopan her ip, insanın içinde biraz daha güvensizlik, biraz daha kırgınlık ve çevreye karşı mahcupluk barındırır. Bu nedenle hayatın en olgun tavrı ve en kıymetli duruşu; boş hülyaları bırakmak, olmazı zorlamamak ve onu taşıyacak ipi özenle seçmektir.
Çünkü insan ancak, sağlam iplere dizilmiş inanç ve niyetlerle hem kendine hem de geleceğine bağlanabilir.
Yorumlar kapalı.