Güncel hayat git gide bir yozlaşmaya şahitlik yaptırıyor bizleri. Her gün akıl donduracak düzeyde olumsuzlukla karşılaşıyoruz. Haber kanallarında akla gelmeyecek olayların başa geldiğini üzülerek öğrenmekteyiz. Şahit olduğumuz bireysel ve toplumsal canavarlaşmaların temelinde ne var acaba? Ne oluyor bize? Bu hale gelişin sebebi sadece ekonomik ya da politik sebepler midir? Kolaya kaçmadan ve hamaset yapmadan acilen özeleştiri elzemdir. Çünkü elimizi attığımız her alanda bir çürüme, yozlaşma, liyakatsizlik ve omurgasızlık söz konusu. İlke, etik ve ahlak sanki sınır dışı edilmiş hayatlarımızdan. Erdemlerimiz bir değer olarak görülmez olmuş. Övündüğümüz yapılarda geminin içi su dolu. Fotoğrafa ilave kareler eklemenin bir anlamı yok. Bu kuraklık hepimizin bildiği örneklerle çoğalırken herkesi etkisi altına alıyor. Toplumsal susuzluğun temelinde hangi neden var, çözüm nedir acil tedbir almak gerekmiyor mu?
Sekülerleşen hayatlarda her şey para, statü ve her alandaki maddileşme çözüm olamaz artık. Önce tespit iyi ve doğru yapılmalı ki tedaviye öyle geçilsin. Ruhsuzluk ve duygusuzluk yakıp kavuruyor ortalığı. Kendini başkasının yerine koyamayan bireyler! Acıyı yabancı bir dil sanıp anlamayan, sevinci bile çıkar hesabıyla ölçen bir ruh halinin neresi kabullenilesidir. Buhâller insanı insandan çıkarıp iyilik yönünü yok ediyor. Canavarlaşmış nefsani ve şeytani haller doğrunun yerini alıyor. Yani duygusuzluğun yol açtığı birey ve toplum da canavarlaşmalar kaçınılmaz oluyor. Bir boşluğun yeri başka bir boşlukla doluyor. Ölçüsü bozulmuş duygusuzluk, duyguymuş gibi karşımıza çıkıyor. Şirazesi kaymış patolojik bir ruh hali ruhsuzluk olarak sosyal yapımızı tehdit ediyor. Erken yaşa inmiş suç makineleri bağımlılığın da tesiriyle korkusuzca etrafa meydan okuyor. Öteleyerek kaçtığımız, görmezlikten geldiğimiz sorunlar kümelenip üzerimize üzerimize geliyor. Ahlakın güvenli limanına ne kadar da muhtacız. Hem de her zamankinden daha fazla…
Evet duygusuzluk yahut ruhunu kaybetmiş çarpık duygular bir eksiklik olarak değil zamanla kanıksanmış bir alışkanlık olarak toplumsal yapıyı tahrip ediyor. Bir yaşam biçimi halini almış gözüdönmüşlük kaçtıkça peşimizden geliyor. Kötü örneklerin iletişim araçları kanalıyla yaygınlaşması bu savruluşu pekiştiriyor. Artık görmezden gelmekle kalınlaşmış bu yapıyı ıslah etmek kaçınılmazdır. İnsanı, toplumu, sokağı ve sosyal hayatı ciddi şekilde rahatsız eden vakıalara karşı acil tedbir alınmalıdır. Köklü değişiklikler ve uzun vadeye yayılmış bir eğitim programı düzenlenmelidir. Aksi halde “beni ilgilendirmez” cümlesiyle başlayan her uzaklaşma sonunda büyük yaralar açacaktır.
Duygular ihmal edildiğinde; yaşlar büyüse bile ruhu büyümeyenler kendisini nasıl teselli ediyorlar acaba? Ruhunu doyurmak için insandan insana, maddeden maddeye koşanlar teselliyi çeşitliliklerde arıyorlar. Ne yazık! Bir toplumun duyguları köreltildiğinde ise binaların yükselmesi, evlerin süslüeşyalarla doldurulması, güzel kıyafetlerin giyilmesi fayda etmiyor. Çünkü vicdanlar alçalıyor. Kalabalıklar artmış olsa da içindeki insanlık azalıyor. Çünkü insan olmak, yalnızca düşünmekle değil, hissetmekle tamamlanır. Bu da duygu demek oluyor.
Akıl pusula ise insanda yönü belirleyen vicdani duygulardır. Onunla yüzleşilmediğinde bozulur. Temizlenmeyen duygu kirlenir; işlenilmediğinde ise çürür. Bir yol gibi üzerinden gidilmediğinde körelir. Yanlış yolda gidildiğinde ve yanlış kimseye harcandığında ise ziyan olur. Pek tabii ki hakikati arayan, sınırlarını bilen, adaletle yoğrulmuş merhameti bir duygudur sözünü ettiğim. Bu nedenle temiz duygulara her zaman muhtacız. Hem de sandığımızdan çok daha fazla. Çünkü duygusuz akıl zalimleşebilir. Duygusuz toplumda bozulup vicdanını kaybedebilir.
Yine duygusuz insan ise katı, gaddar, kavruk, mekanik ve ruhsuz olur ki, merhamet, şefkat ve empati yoksunudur. Böylesi ne işe yarar?
Yorumlar kapalı.